Francis, taula gaineko “igela”

Francis, taula gaineko “igela”

Doctor Deseo taldeko abeslaria bere txandaren zain dago. “Nire lehenengo esperientzia izango da zine munduan”, dio Francisek, erabat integraturik Peio Villalba (Lucía y el Sexo; La Comunidad) arte zuzendariak sortu duen mundu propioan. “Niretzat esperientzia berria da. Hollywoodetik jaso ditut tipo guapo eta playboyen paperak antzezteko eskaintzak, baina guztiei ezezekoa esan diet. Gogaituta nengoen. Eta orain, pixkanaka paperean sartzen ari naiz”, dio irribarretsu. Orain arte bideoklipen dinamiketara ohituta zegoen eta gogotsu jarraitu ditu errodaje profesional baten xehetasun eta azalpenakFRANCIS

David Herranz

Askok galdetuko dute Francisek antzeztu egingo duen edo-eta bere “zuzeneko” paregabea erakutsiko duen, bere kitar eta ahots ezaguna medio. Francisek kameraren aurrean egundoko karisma agertu eta kamera bera irensten du, aldi berean aurrealdean eta atzealdean dagoen publiko adeitsua irabaziz.

Francis ez da filman agertzen den musikari bakarra, Gatibu, Gose eta beste hainbat ere agertuko baitira. Bien bitartean, Francisek zinean, adierazpen liriko eta artistiko nagusienean, entzun diuen esaldi batzuk dakartza gogora: “Amesten dudalako, ni ez nago (ero)” (Léolo); “Makinek ez digute gizakiak izaten irakasten” (Blade Runner).

Nahiz eta Marte behin ikusita Blade Runner-en egilea erretiratutzat jo, zinezalea eta Rideley Scotten jarraitzailea da. Argi du gainera bere film gustukuena: Léolo.

Francis, beltzez jantzirik eta bere ohiko galtzari gorriarekin, gustura dago. Gorria da, izan ere, arte zuzendariak osatutako fabrika-etxean azpimarratzen ez den kolore bakarra. Berdea, berriz, bai. “Berdearen tonalitate guztiak barneratu ditugu”, dio. Berdea izaera sendoa duen kolorea da; atzera begira azkar bat eginda, gogora datorkigu van Eyck egilearen Arnolfiniren ezkontza margoko verde malakita, edo betiko berdea, edo Veronesen berdea, izen bereko margolariaren omenez izen bera daramana. Azken horixe ere ikus liteke Igelak filman.

Arte zudendaritzak kontzeptu bat izan ohi du abiapuntu eta film honetan birziklaketaren ideiatik sortu da. Izan ere komedia sozial honetako protagonistak edozein unetan atera litezke korrikan beraien “etxetik”. Guztiak du, beraz, iragankortasun kutsua. “Paletaren eta birziklaketaren mundua modan daude. Kaxa asko ditugu, esaterako”, dio Villalbak. Gainera, taldeko partaide batzuren eskultura eta zurgintzako jakintzak oso lagungarriak izan dira.

Beste kontzeptu bat: espazioa borobiltzea, igelaren itxura har dezan. Banskyri ere egin dizkiote keinuak. Igel itxura dituen Banskyren grafitiak egon badaude. Eta detaile burutsuak: putzuak igel-pertsonajeak lasai ederrean bertan ibil daitezen. Guztia, fin-fin, asko azpimarratu gabe, baina Igelaken kontzeptua baztertu gabe.


Filmatzen. Akzioa… Igelak

Donostia. Goizeko 10:00ak. Hiritar bat presaka dator, kezkati, kaleratze bat indargabetu asmoz. “Etxe horretan dagoen agurea defendatzera nator, bere etxetik bota ez dezaten”, dio Jesus L. hiritarrak. Behin baino gehiagotan parte hartu izan du kaleratzeetan, eta oraingoan ere geldiarazteko prest zegoen. Irribarrea egin du jakin duenean ez dutela bere laguntzarik behar eta are gutxiago Igelak pelikularen errodajean bete-betean dabiltzala jakin ostean. Patxo Telleria (Bypass, La máquina de pintar nubes) da filmaren zuzendaria eta ABRAPROD
cropped-logo.jpgetxeak ekoitziko du.

Ezinegona sortu duen “Kaleratzeak Stop” leloa begi-bistan. Bizilagun askok benetako kaleratze baten aurrean zeundela uste zuten. Bide batez, egindako lan onaren seinale. Etxea, apropos alkilatu dute filmarako eta ikus-mina eragin du bizilagunen artean. Fikziozko kaleratze baten aurrean gaude, noski.

Nekez pentsa zitekeen egiazko kaleratze bat ez zela.

Polizia agenteak ere nor baino gogorrago eta serioago.

Poliziek primeran egin dute eskatutakoa. Estrak ziren, eta aktore lanetan eskarmentua dute. B

ypass-ekin aldetatuz gero, Igela filman akzioak nabarmen egin du gora.

Gorka Otxoa (Pagafantas, Bypass, Los miércoles no existen, Velvet) banketxeko bateko zuzendari da. Bypass-eko ekonomilari jator eta on puskaren antzik ez du. Peio, pelikula hasieran behinik behin, “kabroi zitala da”, Patxo Telleriaren hitzetan. Krisi testuingurua da nagusi, eta era guztietako katarsiek eztanda egingo dute.

Kaleratzear dagoen etxeko teilatura igotzen ari da Gorka Otxoa. Bera edo haren espezialista. “12 urte nituenetik eskalada egiten dut”, argitzen du Zuhaitzek, Gorkaren jantzi berberak ditu; zatar eta zikin itxura dute. Polizien botek bezala. “Distiratsuak izan behar dute, baina garbi egon gabe”. Jantziak ere komedia sozial honen erakusgarri dira. Patxo Telleria zuzendari eta gidoigileak antzeman ez daitekeen euskal polis bat itxuraldau du. “Bilbo izan liteke, edo Gasteiz edo Donostia bera. Ez dugu erreferentzia zuzenik erabili nahi izan”, gaineratu du.

Gorka Otxoaz gain, Miren Gaztañaga, Josean Bengoetxea, Gurutze Beitia eta Mikel Losada aktoreek antzeztuko dute datorren urtean estreinatuko den pelikulan. Igelak filman.

Guztien memorian norbait badago egunotan, hura, zalantzarik gabe, Aitor Mazo da, errodaje egun bizi hauetan bidaide nekagaitza. “Sei pertsonaieetako bat berea izan behar behar zuen. Bere alabak kameotxo bat egingo du”, nabarmentzen du Patxo Telleriak. Berak, berriz, ez du Bypassen legez kameotxo bat egingo du. “Ez dut kastina pasa”, dio irribarretsu.